مرثیه را چگونه بیاغازم یاران! تا معنی شریف حقیقت را ضایع نکرده باشم؟ از هیبت سیاه کدامین سال و محنت بزرگ کدامین فصل از لجّه های شرحه شرحه ترین زخمهای دل و دردناکی جراحت بی التیام عشق ، یا از غم همیشه ی تنهایی ؟ آه از چه بگویم؟ ای هم عذابان همفریادان ! آن واژه ی قدیم همیشه نام مقدّری که زیباترین کلام انسان بود و سالیان سال در پشت تاول عمیق حافظه ام از یاد رفته است. آن با شکوه ترین واژه را بخاطرم بیاورید! تا آن ترانه ی عزیز و قدیمی را با لحن آشنای عشق بیاوازمو راه پر مخافت فردا را آسوده تر بیاغازم. اینک هزار سال گویی از اوّلین نگاه عاشقانه ی ما می گذرد ، آری عزیز! یک لحظه بی تو بودن قرنی شقاوت تنهایی است در دیدگاه باطنی من. جز چشمان خوب تو ای دلفریب ! در گذرگاه چشمان من منظره و ابدیّـتی نیست .--------------------------ابراهیم منصفی

آدمی نیاز مبرم دارد
که شعر بخواند
آزاد باشد
و گاهی نیز باران ببارد
--------------------

 سید علی صالحی

این که آدم در یک زمانه ی خاصی به دنیا آمده باشد و خواه ناخواه، زندانی همان زمانه باقی بماند، هم ناجور است هم ناحق. نمونه ی کامل جبر تاسف انگیز هستی. به این ترتیب، آدم نسبت به گذشتگان به طرزی ناجوانمردانه، برتری پیدا می کند، در حالی که در مقایسه با آیندگان، دلقکی بیش نیست.------------------------ دانیل کلمان

آدم از یک جایی به بعد، دیگر خودش را به در و دیوار نمی کوبد، از هر چه هست و نیست شاکی نمیشود، از آدم ها فاصله نمی گیرد، از هیچ کس، دیگر متنفر نمیشود.دیگر گریه نمیکند، غصه نمی خورد، از حرف کسی نمی رنجد.دیگر شعر نمیخواند، موسیقی گوش نمیدهد، به کسی زنگ نمی زند، کسی هم به او زنگ نمی زند.دیگر صدایی، اتفاقی، بوی عطری، اسمی، زنگ تلفنی، نامه ای، خاطره ای، حرفی، رنگ پیراهنی، حواسش را پرت نمی کند.آدم از یک جایی به بعد، دیگر منتظر نمی ماند، دیگر عجله نمی کند، دیگر حوصله اش سر نمی رود، دیگر بی قرار نمی شود.می دانی؟آدم از یک جایی به بعدفقط تماشا می کند...---------------------بابک زمانی